Η Γιασεμί Κηλαηδόνη μιλάει στο serresvres.gr για την παράσταση «Μαράν Αθά»

 Συνέντευξη στην Χρυσάνθη Ιακώβου

(Αποσπάσματα από την συνέντευξη)

Η Γιασεμί Κηλαηδόνη σε έναν ρόλο-άθλο, έναν μονόλογο δυόμιση ωρών, υποδύεται έναν ενενηντάχρονο μοναχό, ο οποίος βιώνοντας τις τελευταίες του στιγμές κάνει τον απολογισμό της ζωής του. Η παράσταση συνεχίζεται για δεύτερη χρονιά στην Αθήνα με μεγάλη επιτυχία και έχει τύχει θερμότατης ανταπόκρισης και από όλες τις πόλεις στις οποίες έχει περιοδεύσει.

-Πείτε μας λίγα λόγια για την παράσταση.
Το έργο βασίζεται στο μυθιστόρημα ενός φιλολόγου, του Θωμά Ψύρρα, και η μητέρα μου, η Άννα Βαγενά, ήταν αυτή που το διάβασε πρώτη και πρότεινε να μεταφερθεί στο θέατρο. Εγώ πρωταρχικά είχα ενδοιασμούς λόγω του όγκου του βιβλίου, αλλά διαβάζοντας το –κυριολεκτικά απνευστί- συνειδητοποίησα ότι πρόκειται για ένα από τα συγκλονιστικότερα κείμενα στην ελληνική, αλλά και την παγκόσμια λογοτεχνία. Και η ιστορία είναι καταπληκτική, αλλά και η γλώσσα που χρησιμοποιεί ο Θωμάς Ψύρρας, μία μίξη ντοπιολαλιάς, καθαρεύουσας, εκκλησιαστικής, θυμίζει Παπαδιαμάντη, Βιζυηνό.., και θεώρησα ότι θα ήταν κρίμα αυτός ο λόγος να μην μεταφερθεί και στο κοινό.

-Ποια είναι η υπόθεση του έργου;
Ένας ενενηντάχρονος μοναχός λίγο πριν ξεψυχήσει κάνει έναν απολογισμό της ζωής του, θυμάται τα πεπραγμένα του, τους ανθρώπους που συνάντησε.... Η παράσταση έχει την εξής ιδιαιτερότητα: ενώ στους περισσότερους μονολόγους ο πρωταγωνιστής υποδύεται ένα, δυο, το πολύ τρία άτομα, στο «Μαράν Αθά» υποδύομαι δεκαεννέα πρόσωπα, άντρες, γυναίκες... –δεν έχει ξαναγίνει κάτι τέτοιο στο ελληνικό θέατρο, ίσως ακόμη να μιλάμε και για παγκόσμια πρωτιά! Αυτός ήταν ένας και από τους λόγους που μου κέντρισαν το ενδιαφέρον. Ποιος δεν θα ήθελε να του δοθεί η ευκαιρία να κάνει κάτι τέτοιο; 
Η παράσταση μιλά για έναν δυνατό έρωτα, για τις σχέσεις των δύο φύλων, λέγονται πράγματα για την ανθρώπινη ψυχή, για τις γυναίκες, και πολλοί θεατές απορούν πώς ένας άντρας μπόρεσε και μπήκε τόσο βαθιά στην ψυχολογία της γυναίκας, λέγονται πράγματα τολμηρά, που οι ίδιες οι γυναίκες δεν συζητούν εύκολα μεταξύ τους.

-Τι σημαίνει ο τίτλος «Μαράν Αθά»;
Προέρχεται από το Ευαγγέλιο, είναι από την επιστολή «Προς Κορινθίους» του Αποστόλου Παύλου, και σημαίνει «ο Κύριος έρχεται». Στην παράσταση ακούγεται κάποια στιγμή με τη μορφή αφορισμού, κατάρας, από τον Δεσπότη στον ήρωα μας. Με τον σκηνοθέτη, τον Δήμο Αβδελιώδη, εκλαμβάνουμε τη φράση σαν ένα είδος κατάρας, διλήμματος, αφορισμού, που συναντάει κανείς καθημερινά στη ζωή του. Κάθε μορφή εξουσίας που βρίσκουμε στην καθημερινότητα μας, το αφεντικό μας, η οικογένεια, ο σύντροφος, μας θέτει τέτοιου είδους διλήμματα και ερωτήματα, με την έννοια «πρόσεξε, ο Κύριος έρχεται να σε κρίνει». Από εκεί και πέρα είμαστε οι επιλογές μας. Και ο ήρωας μας κάνει μια επιλογή, για την οποία θα μετανιώσει φριχτά. Εμείς σε αυτήν την παράσταση αυτό που λέμε είναι να είμαστε πάρα πολύ προσεκτικοί στις επιλογές μας, να μη φοβόμαστε να τα βάλουμε με κάθε είδους εξουσία και να μην μετανιώνουμε για αυτά που πράξαμε, αλλά για αυτά που δεν τολμήσαμε να πράξουμε στη ζωή μας. Είναι ακρογωνιαίο το θέμα που θίγει αυτό το κείμενο.

-Πιστεύετε ότι αυτό ήταν που τράβηξε τόσο κόσμο στην παράσταση; Το υπαρξιακό ζήτημα που θέτει;
Είναι πολλά τα στοιχεία που κέντρισαν το ενδιαφέρον του κόσμου. Και ξεκινάω από το κείμενο, γιατί θεωρώ ότι πέρα από τη σκηνοθεσία και την υποκριτική, αν το κείμενο δεν έχει να δώσει κάτι στο θεατή δεν θα του κεντρίσει το ενδιαφέρον. Το κείμενο αυτό είναι συγκλονιστικό. Αυτό που επίσης παρουσιάζει ενδιαφέρον είναι ότι η βασική δουλειά που έχει γίνει πάνω στο κείμενο είναι μέσω του λόγου και της εκφοράς του λόγου, κάτι που έχει λείψει πολύ από το θέατρο τα τελευταία χρόνια. Βλέπουμε παραστάσεις στις οποίες δίνεται βάση στο θέαμα και στην εικόνα - ένα είδος θεάτρου που δεν ενδιαφέρει ούτε έμενα ούτε τον Αβδελιώδη. Εμείς δουλέψαμε πάρα πολύ πάνω στο λόγο και διαπιστώσαμε ότι ο κόσμος είχε ανάγκη από ένα τέτοιο θέατρο και από έναν τέτοιο λόγο –γιατί στο θέατρο πάντα εν αρχή ην ο λόγος. Εγώ στη σκηνή είμαι μόνο με ένα μαύρο ράσο, χωρίς μακιγιάζ, χωρίς σχεδόν καθόλου σκηνικά... αυτό νομίζω ότι είναι κάτι πολύ διαφορετικό που βιώνουν οι θεατές και έχει φτάσει η παράσταση να θεωρείται από τις σπουδαιότερες του ελληνικού θεάτρου και μέσα σε τόσο μικρό διάστημα.

Η παράσταση ανεβαίνει στο θέατρο «Αστέρια» στις 3 Δεκεμβρίου, στις 21:00 (από το ΔΗΠΕΘΕ Σερρών και το Σύλλογο Φίλων Γραμμάτων και Τεχνών).
Η σκηνοθεσία είναι του Δήμου Αβδελιώδη και το κείμενο βασίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Θωμά Ψύρρα (κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κέδρος).